Η Μεγαλόχαρη είναι ένα από τα χωριά του Δήμου Τετραφυλίας. Είναι χτισμένο στους πρόποδες του Γαβρόγου κάτω από τη Ζούρα. Απέχει από την Άρτα 58 χιλ. και συνδέεται με αυτή με ασφαλτοστρωμένο αμαξωτό δρόμο. Βρίσκεται στην Νοτιοανατολική πλευρά του Νομού Άρτας στο σημείο που ενώνονται τρεις νομοί (Άρτας - Καρδίτσας - Ευρυτανίας).

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ

Ελεύθερη κατασκήνωση στις Κρανιές, πεζοπορία από Αστροχώρι στο βουνό Αστρί, ανάβαση στο ορειβατικό μονοπάτι στην Μεγαλόχαρη (με τα πόδια ή με άλογα) Rafting και καγιάκ στον Αχελώο (κατάβαση από Μεσόπυργο μέχρι γέφυρα Αυλακίου ή γέφυρα Βρουβιανών συνολικής απόστασης 10 περ. χλμ.) κολύμπι, περίπατοι ή ποδηλασία κοντά στον Αχελώο, αθλητικές δραστηριότητες στην Μεγαλόχαρη (μπάσκετ, ποδόσφαιρο) και στο Μεσόπυργο (μπάσκετ) (Μεσόπυργος, Πηγές Μεγαλόχαρη ).

ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ : ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΜΝΗΜΕΙΑ

Η Ιερά Μονή του Σέλτσου στις Πηγές, (1697) με την κοίμηση της Θεοτόκου κηρυγμένο Μνημείο τιμάται στις 23 Αυγούστου για την ηρωική θυσία των Σουλιωτών.
Ο Ναός Κοίμησης της Θεοτόκου στο Μεσόπυργο, πλακοσκεπής ξυλόστεγη βασιλική, που κτίστηκε το 1781 και έχει θαυμάσιες τοιχογραφίες
Μονή Μεγαλόχαρης, το μοναστήρι Γένεσης της Θεοτόκου, βρίσκεται στο συνοικισμό Αμπέλια Μεγαλόχαρης και χτίστηκε τον 13ο αιώνα.
Υπάρχουν δυο εκδοχές για το ποιος το έχτισε.
Η πρώτη εκδοχή αναφέρεται στο χτίσιμο της μονής από μοναχούς που ήρθαν από την Ευρυτανία.
Η άλλη αναφέρει ότι χτίστηκε από την Αγία Θεοδώρα την ίδια εποχή που χτίστηκε και η Παρηγορήτρια της Άρτας και η Κόκκινη Εκκλησιά στο Βουργαρέλι.
Κάηκε όμως από τους Τούρκους και ξαναχτίστηκε το 17ο αιώνα.
Το μοναστήρι είχε ωραίες τοιχογραφίες οι οποίες έχουν αλλοιωθεί από την πάροδο των χρόνων, από την υγρασία και τον καπνό των κεριών. Οι εικόνες του τέμπλου είναι του 17ου αιώνα και κατά τον αρχαιολόγο Τριανταφυλόπουλο είναι φτιαγμένες από κάποιο Θεσσαλό ζωγράφο. Η άμπελος του τέμπλου έχει χρώμα χρυσαφί και είναι φτιαγμένη από κρόκο, φυτό πανάκριβο και αναλλοίωτο. Μέσα στο μοναστήρι υπάρχουν και άλλα κειμήλια, όπως μια λειψανοθήκη ασημένια που είναι στολισμένη με εικόνες αγίων και περιέχει τα οστά του Αγίου Τρύφωνα. Υπάρχουν επίσης μια ξύλινη παλιά εικόνα επάργυρη στη μπροστινή της πλευρά, ένα ευαγγέλιο με βελούδινο βυσσινί ύφασμα που στις τέσσερις γωνίες έχει επάργυρες παραστάσεις και δυο ασημένια καντήλια στολισμένα με μεγάλη τέχνη.

ΒΑΣΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Η διαδρομή για την Μεγαλόχαρη επιφυλάσσει προκλήσεις και μυστικές ομορφιές που χρειάζεται να τις ανακαλύψεις και να τις μοιραστείς μαζί της. Οι συνεχείς εναλλαγές στην όψη του τοπίου της θέας και της φύσης γίνονται αισθητές ακόμη και στους πιο απαιτητικούς περιηγητές. Σε όλη τη διαδρομή, οι εποχές, οι μόνες δυνάμεις του χρόνου, έβαλαν απλόχερα πινελιές με χρώματα και μυρωδιές ανάμεσα στην ποικιλόμορφη και θαμνώδη βλάστηση, στα ρυάκια ή στους χειμάρρους, στα φαράγγια και στις χαράδρες , στις επιβλητικές βουνοκορφές ή στα ώριμα δάση.
Ο δρόμος, στο μεγαλύτερο μέρος του φιδίσιος, πότε ανεβαίνει (μέχρι τα 1000μ. υψόμετρο στη θέση Κρανιές) και πότε κατεβαίνει προσφέροντας εικόνες μαγευτικές.
Είναι ένα χωριό πνιγμένο στο πράσινο. Τα επιβλητικά πανύψηλα έλατα και τα σκιερά πλατάνια, γεμίζουν τα δάση του. Πολλά καρποφόρα δέντρα, καρυδιές καστανιές, μηλιές κερασιές στολίζουν τα χωράφια του. Άφθονα νερά ξεχύνονται από την καρδιά του βουνού κατεβαίνουν και ποτίζουν τα δέντρα και τα λίγα κτήματα που υπάρχουν. Τα όμορφα πεντακάθαρα σπίτια του το καλοκαίρι χάνονται μέσα στο πράσινο και το χειμώνα γίνονται κάτασπρα από το χιόνι που πέφτει.
Παράγει απ’ όλα τα καλά, κτηνοτροφικά προϊόντα, φρούτα, λαχανικά, μέλι, κάστανα ξηρούς καρπούς. Σε απόσταση 8χλμ. από τη Μεγαλόχαρη ακριβώς κάτω από το χωριό Μεσόπυργο απλώνεται μεγαλόπρεπα ο «άσπρος» Αχελώος γεμάτος υποσχέσεις για πρωτόγνωρες συγκινήσεις. Μπορείς να τον διασχίσεις το καλοκαίρι με τα πόδια μετρώντας τις αντιστάσεις σου, να δοκιμάσεις τη μοναδική εμπειρία να περάσεις απέναντι στα βραχώδη Βραγγιανά (Θεσσαλική πλευρά) με το καρέλι (βαγονέτο - καλάθι) που χρησιμεύει για το πέρασμα του ποταμού, να βουτήξεις στα δροσερά και καθάρια νερά του να ξαπλώσεις στις όχθες του να αφεθείς και να αγγίξεις τη λαμπρότητα ενός κόσμου πράσινου και γαλάζιου που δημιούργησε ο ακούραστος περιηγητής στον χρόνο και στο χώρο ο αρχαίο ποτάμιος θεός ο Αχελώος ενώνοντας σ’ αυτό το σημείο γενναιόδωρα τις ψυχές τριών νομών. Και ποιος ξέρει αποχαιρετώντας τον, μπορείς να ακούσεις τις σειρήνες κόρες του σύμφωνα με το μύθο να συναγωνίζονται στο τραγούδι τις μούσες.
Από Μεγαλόχαρη ακολουθώντας το βασικό δρόμο για τα Κανάλια και τη Σκουληκαριά έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις σπάνιες εικόνες και εμπειρίες από την αρμονική σχέση της φύσης και του ανθρώπου. Περπατώντας στο ορειβατικό μονοπάτι από Νικολέσι στη κάτω Διασέλλα (τοποθεσίες του βουνού) να συναντήσεις έναν πρωτόγνωρο καλοκαιρινό οικισμό τα Κανάλια, να ξαφνιαστείς από κοπάδι με ελεύθερα άλογα (αν είσαι τυχερός) να δροσιστείς με το γάργαρο νερό παλιάς πέτρινης βρύσης και να δεις τον κόσμο από ψηλά.
Μπότση λεγόταν το χωριό από τους Σουλιώτες του Βοτσαρά που κυνηγημένοι απ’ τον Αλή πασά εγκαταστάθηκαν εκεί (Βότση Τούρκικα Μπότση).
Μετονομάστηκε πολύ αργότερα σε Μεγαλόχαρη από το Μοναστήρι Γεν. της Θεοτόκου.
Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας όλα τα χωριά του Άνω Ραδοβυζίου, τα εκμεταλλεύονταν Τούρκοι πασάδες για τα τσιφλίκια τους, εκτός από τη Μπότση. Αυτό έγινε γιατί τα περισσότερα και τα καλύτερα κτήματα ανήκαν στο Μοναστήρι και δεν μπορούσαν να τα πάρουν γιατί τότε ο Σουλτάνος είχε κάνει συμφωνία με το Πατριαρχείο να μη θίγονται κτήματα των εκκλησιών.
Οι Μποτσιώτες έλαβαν μέρος σε πολλές μάχες κατά των Τούρκων με πολλές επιτυχίες.
Στις 15 Ιανουαρίου 1854 υπακούοντας στην πρόσκληση των προκριτών της περιοχής συγκεντρώθηκαν στο μοναστήρι της Παναγιάς, πλήθος Ραδοβυζίων. Απ’ αυτούς όσοι μπορούσαν να κρατήσουν όπλα, περίπου 400, ορκίστηκαν στο ιερό Ευαγγέλιο, στην Αγία Τριάδα και στον Εσταυρωμένο ότι θα υπερασπιστούν τα πατρικά τους εδάφη μέχρι θανάτου.
Έτσι από το μοναστήρι της Μπότσης το 1854 άρχισε η επανάσταση της Άρτας κατά των Τούρκων.
Απ’ το ίδιο μοναστήρι ένοπλοι Ραδοβυζινοί πήραν την απόφαση να κατεβούν στην Άρτα για να χτυπήσουν τη φρουρά των Τούρκων.
Όταν ολόκληρη η περιοχή ελευθερώθηκε απ’ τους Τούρκους το 1881.
Στους πολέμους που έγιναν μετ’ έπειτα το 1912 - 13 με τους Τούρκους και Βουλγάρους για την απελευθέρωση της Μακεδονίας πήραν μέρος και οι κάτοικοι της Μπότσης.
Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο το 1940 στις μάχες που έγιναν στο Καλπάκι και στο Τεπελένι πολέμησαν αρκετοί Μποτσιώτες.
Στην αντίσταση κατά των Ιταλών και Γερμανών πολλοί κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν παίρνοντας μάλιστα μέρος αρκετοί στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου.